Geschiedenis ras

 

 Als we in de geschiedenis duiken op zoek naar de eerste vermelding van de Beauceron,   dan vinden we die in het jaar 1809. De priester Rozier beschreef  de Beauceron in zijn boek: “Cours d’agriculture” en vermeldde niet alleen de taak van dit ras, maar beschreef het nauwkeurig.
In 1863,  meer dan een halve eeuw later, wordt in Parijs een eerste tentoonstelling georganiseerd, al waar twee typen herders verschijnen. Het merendeel van deze herders is groot met rechte oren en een zwarte of zwart met rode vacht, ze zijn van het zogenaamde wolfstype.
In 1883 schrijft Pierre Megnin zijn boek “Le chien, histoire, medicine” en vermeldt hierin de Beauceron.
Op 04-03-1888 komt het franse tijdschrift  “L’éleveur”, waarvan Pierre Megnin  de chef redacteur is, uit. In dit blad wordt voor het eerst de naam “Chien de Beauce ”  en” Chien de Brie” genoemd . De “Chien de Brie” is een herder die geheel lang behaard is en de “Chien de Beauce” wordt omschreven als een hond met kort behaarde poten en lange haren op het lichaam. Na deze publicatie  is het Pierre Megnin, die  in zijn boek (1889) “Le chien et ses Races” de Beauceron volledig beschrijft.
In 1896 komt Cornevin’s boek met rasbeschrijvingen uit met daarin een omschrijving van de Beauceron.
In 1896, tijdens een agrarische vergadering, wordt onder invloed van Pierre Megnin  de officiële benaming gegeven aan de langhaar: “Chien  de Berger de Brie” en aan de korthaar: “Chien de Berger de Beauce”. Met steun van het ministerie van landbouw wordt in 1897 de franse herdershondenclub opgericht, waarna ook de eerste ras standaard wordt opgesteld. Onder voorzitter Emanuel Boulet verschijnt  4 maal per jaar het tijdschrift van de franse herder.
Binnen een jaar na de oprichting van de herdershondenclub zijn er een 20-tal fokkers van Beaucerons die zich verzetten tegen de standaard en dan vooral tegen de schofthoogte, maar ook tegen de lengte van de vacht, de vachtstructuur en de kleur.
We schrijven 14-04-1911 als de onenigheden worden bijgelegd en de oprichting van de: “Association des amis du Beauceron” plaatsvindt.
Gedurende de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) valt de gerichte fok stil, de Beauceron wordt tijdens de oorlog ingezet als ijlbode, schildwacht, Rode Kruis hond, voor patrouilles etc.
In 1920 worden de activiteiten weer opgepakt, te beginnen met een nieuwe standaard die het jaar erop wordt goedgekeurd.
Het boekje “Le chien de Berger de Beauce”, geschreven door Siraudin, verscheen in 1927. Dit werkje wordt tot op de dag van vandaag nog beschouwd als “het werk”. Een herdruk van dit boekje, voorzien van een klein nawoord (post-face) van de hand van de heer Megnin, verscheen in 1993 op initiatief van de franse Beauceronclub.
Noodgedwongen werden ook  in de Tweede Wereldoorlog (1940-45) de activiteiten stopgezet. In deze periode werd de Beauceron opnieuw  voor allerlei zaken ingezet.
Na de tweede wereld oorlog werd de draad weer opgepakt. De populariteit van de Beauceron is, zeker buiten Frankrijk, nooit groot geweest, al kan gezegd worden dat de Beauceron in België een redelijke populariteit heeft.
Op basis van het hierboven beschrevene, kunnen we stellen dat de Beauceron een oorspronkelijk ras is!!
Enige Beauceron boeken die na  de Tweede Wereldoorlog zijn verschenen:
*          Le chiens de Berger Francais – dr Maurice Luquet
               editions Crepin-Leblond (1970)
*          Le chien de Berger de Beauce – dr Maurice Luquet
               editions Crepin-Leblond (1980)
*          Le chiens de Berger francais – dr Maurice Luquet
               editions de Vecchi (1982)
*          Le Berger de Beauce – Rene Sauvignac
               editions de Vecchi (1982)
*          Le Berger de Beauce – Catherine Dauvergne
              editions de Vecchi (!991)
*          De Beauceron -Beauceronclub Nederland
            Dipas-Zoetermeer (1992)
*          Le grand livre des chiens de berger francais –Dauvergne + Casteran
              editions de Vecchi (1992)
*          Le Beauceron- Pierre Legatte + Jean-Luc Vadakarn
            editions de Vecchi (1994)
*          Le Berger de Beauce – Monique Reverdy
               editions Petboek (1994)
*          Der Berger de Beauce – Alexandra Menzel
            A. Staperfeld GmbH Osnabrück (1998) 

Na deze publicaties is er nog een enkel boek verschenen
Door de komst van internet en daardoor de verkleining  van de wereld vinden we de beauceron nu verspreid over veel landen.